Maqueta en base a un cadro

 



        Son unha persoa con coraxe ou unha persoa suicida? Non o sei. Ó asunto é que collín este cadro de Etienne Bouhot, "Museum attic", para crear unha maqueta de escenografía destinada ao Pedra Seixa, o noso AUDITORIO —non teatro—, coas medidas a escala.

    
        Primeiro tiven que identificar cada parte dos compoñentes do cadro e adaptalos ao hipotético espazo coa axuda dunha regla que funcionaba con medidas a escala. Logo recortei as pezas empregando diferentes materiais: cartón, restos de cartón pluma, plásticos de caixas de galletas e moita cola para pegar todo —moitas veces tiven que repetir os elementos a recortar por calcular mal as medidas—. Pintar foi o último, así como dar pequenos detalles por aquí e acolá. 
        
            O resultado final foi o seguinte:




Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

Maqueta dun teatro

Imaxe
           Tras estudar as partes básicas que conforman un teatro, as miñas compañeiras e mais eu recibimos tres planos onde se nos presentaba o alzado, o perfil e a planta dun teatro que nos mesmas debiamos construír a escala.           Os materiais que necesitamos fororn: Cartón-pluma branco, un xogo de reglas, lápiz e goma, alfileres, cola branca e pinceis finos.          Sen incluír elementos como telóns, varas ou focos, a maqueta ficou do xeito no que se ve na simaxes de abaixo, coa esencia da estrutura dun teatro básico, cuxo proceso de construción foi doado e tranquilo —aínda que levou o seu tempo—, case sempre ó son de música do Spotify de Nerea.
Ler máis

Desenvolvemento dunha idea base levada ó extremo

Imaxe
           Partindo do texto "Sueños de semilla", tiven que crear tres láminas nas que xogara coas artes plásticas en conxunto coas ideas e emocións que a min a nivel persoal, me transmitira o texto. Así pois, cheguei ó seguinte:          Depois, en base á estes elementos de creación propia, tiven que crear un taboeiro de imaxes que tiveran que ver coas dúas primeiras (xa que eran as que máis tiñan en común —o que quixen plasmar en ambas é que os soños están atrapados dentro dos corpos, e que teñen que pasar por labirintos moi complexos para poder saír e, aínda así, non vale só o esforzo, senón algún componente de dimensións non terrenais—.          O meu primeiro collage/taboeiro foi o seguinte, no que hai unha paleta de cores frías e cálidas e onde as liñas e os patróns labirínticos teñen moita presenza: O seguinte paso foi reducilo, tendo a opción de cambiar algunhas imaxes —todas as que eu empreguei saqu...
Ler máis